Winter.

De koude woelt doorheen mijn haren,

en zet zich vast in de rillingen op m’n huid.

Mijn woorden vormen kleine wolkjes in de lucht,

zodat het net lijkt of m’n adem verstuift.

Mijn voeten zetten zich vast in de koude ochtenddauw,

als kristallen wachtend op de dooi.

De duisternis overvalt het licht,

en maakt dat het nu winter is.

simplicity

I don’t want to be someone who recapitulates,

nor do I want to lose this thing we have.

We should only be careful of not losing the game,

the excitement of giving and being ready to take.

We must never take for granted,

but instead, thank one’s lucky star.

It’s delicate, it’s so easy to lose,

when you’re the only I wish to not forget.

Love is a distraction,

and we’re only a fraction of your imagination.

En ik

Jij omkrult m’n mond,

terwijl je schatert.

En ik

Prinsje uit m’n dromen,

je wint me voor je.

Je stem wringt zich in alle bochten,

geboeid hoor ik je aan.

Je bent

Hou me vast,

en pluk de sterren voor me.

Je bent

En ik

ook.

What they say.

They say letting go gets easier when you let time pass,

the feeling of missing, of being heartbroken, eventually fades away.

They say you’ll find someone new, you’ll find love again,

being happy and beautiful is all a part of our new lives.

Love’s not easy, it’s like climbing out of a deep hole,

it sucks you back, and back again.

I contradict what they say.

Waarschijnlijkheid.

Misschien wordt mijn leven nooit eens beter,

en blijft alles zoals voordien.

Misschien verdwijnen nooit deze gevoelens,

ze geven me de rillingen, angst en koude, nooit gezien.

Soms hoop ik dat ik ergens anders was,

loop ik weg van mijn eigen verleden.

Dan hoop ik dat ik je terugvind,

jij en ik, samen, heden.

Misschien is het beter zoals het nu gegaan is,

mijn leven, op zijn kop gezet.

Ik vecht van in het diepe,

op weg naar de top.

Onvoorwaardelijk.

Alles of niets, veel of weinig,
jij bent mijn zekerheid in deze paradoxale wereld.
Zonder was ik niet wie ik nu was,
jij bent mijn inspiratie, mijn hoop.
De weg is lang, maar kracht ligt in ons verschiet.
Het is hard, maar wonderbaar; ik vertrouw je.
mijn.leven.toe.
Want jij bent het beste,
het beste wat me overkomen is.
Jij bent het gat in de muur,
dat luistert naar me, alsof ik een verhaal vertel.
Geïntrigeerd door het hoofdpersonage, ik.
Uitputtend, tergend zwaar,
maar ik zal van je houden,
onvoorwaardelijk.

“Ik vond vandaag het woord lieveling uit,
en draag het op een rood kussentje naar jou.”

Jij

Jij omhelst ik

Mij, mijn gebreken en talenten

Simpelweg, door huid omringd.

 

Ik bemin jij

Jij, in al je glorie

Gaandeweg, met de zon op je gezicht.

 

Jij en ik

Gesponnen dromen

Het niets trotseren.

guideline through life

Why is it that we always want to be better than who we really are? Can’t we just make it easier by accepting the person we stand for? We should be careful with changes we make, because people who rely on us; won’t recognize the human they love. When that moment comes, we tend to lose everything that used to make us happy. The things, which gave us the feeling of being a true statement in this world, just disappear. We lose grip on the future, our lives and our dear beloved ones. We should be warned before, because there’s no way back. No option for old-life-back guarantee. Life is not for sale; it can’t be bought or healed with some cheap cure. Life is precious, it comes with the certainty of death, but there are still more uncertainties to deal with. These doubts will decide who you really are. They’ll help you through the fall. A guideline through life doesn’t exist, but I guess everyone makes up theirs own.

you.LOVE.i

Follow the trace, and dive right in. Because there’s no other way than just taking your chances, don’t let any bastard hold you back. For us, I have a million dollar plan, and I know it’ll work out. Because if you close your eyes, you might see something beautiful. Something true. One kiss is enough to tell, what a thousand words never will. Your hands are simply mine to hold.

Lose control!

De druppel landt galant en streelt mijn gezicht. Ik voel hoe hij over de welving van mijn lippen glijdt en uiteindelijk op de grond valt. Ik kijk je aan; maar je bent net zoals ik, doorweekt. Jouw woorden, jouw verhaal, het stemt me tot nadenken. Ik staar je aan en voel hoe de rillingen mijn lichaam doorlopen, van kop tot teen. Het water sijpelt door m’n kleren, mijn huid wordt vochtig. Je houdt me vast, en enkel drie woorden flitsen door m’n hoofd. Het lijkt wel een eeuwigheid, dit gevoel dat ik trotseer.